Ամուսնությունը պահանջում է նվիրում, սակայն ոչ անձնուրացություն

Ամուսնությունը չպետք է որևէ կողմի համար լինի  ճահիճ, երկու կողմն էլ պետք է աջակցեն միյանց, ու  հենարան լիեն մեկը մյուսի համար: Այս կնոջ պատմությունը կաող է դաս լինել շատերի համար:

Երբ նրանք հանդիպեցին, երկուսն էլ ունեին բարձր վարձատրվող աշխատանք,  զբաղեցնում էին բարձր պաշտոն: Ամուսնությունից հետո ձևավորվեց մի իրավիճակ, երբ  ամուսինը և նրա հարազատները պնդում էին , որ նա  ավելի տանաավոր էև ավելի խելացի:  Սկզբնական շրջանում կինն ուշարություն չր  դարձնում:

Շուտով նա ամուսնու հորդորով ստիպված եղավ   տանը նստել,  դադարեցրեց իր ամսագրի գործունեությունը, որի հիմնադրման համար այդքան ջանք էր թափել: Նա էր կատարում ամուսնու գրեթե բոլոր աշխատանքները, գրեց նրա ատենախոսությունը, աշխատում էր տանից տարբեր ամսագրերի հետ, նյութեր էր տրամադրում նրանց և լավ վաստակում էր: Իսկ ամուսինը  չէր աշխատում, քանի որ նրա նման «հանճարի» համար դժվար էր աշխատաք գտնել:

Նրա կողմից մշակված   ծրագրերը  էր ոչ ոքի չէին հետաքրքրում և ուներ երազանք.  տուն գնել Իրանում կամ տեղափոխվել Սիրիա: Կնոջը թվում էր, որ իր պարտքն է ամուսնուն օգնելը, քանի որ ցանկացած լավ կին պետք է օգնի  իր ամուսնուն: Նա ինքն էլ հոգու խորքում հույսեր էր փայփայում, որ մի օր իրոք ամուսնու «հանճարեղ ծրագրերը» հավանության կարժանանան: Բայց տանիներն անցնում էին անարդյունք ու ոչինչ չէր փոխվում:

Կինը որոշեց բաժանվել:Երբ վերցրել էր իրերն ու պատրաստվում էր  հեռանալ, ամուսինը նրան ասաց. «Քեզ հետ շատ հարմար էր ապրել»:  Հինգ տարի անց, կինը մեծ հաջողությունների հասավ, նա իր բարեխիղճ ու տքնաջան աշխատանքի արդյունքում մեծ հաջողությունների հասավ: Կարողացավ  բարձր պաշտոն զբացեցնել   խոհարարական դպրոցում, կրկին սկսեց հրատարակել իր ամսագիրը, դարձավ բլոգեր,  գիրք գրեց և բնակարան  գնեց:  Եվ այդ ամենն արեց իր սեփակկան ուժերով և ոչ ոք նրա համար հարմարավետություն չապահովեց:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց՝ Goodinfo-ն

Жми «Нравится» и получай только лучшие посты в Facebook ↓

Ամուսնությունը պահանջում է նվիրում, սակայն ոչ անձնուրացություն